Confessions of a communicatieadviseur

Woensdag 8 maart 2017 was een dieptepunt in mijn leven. Ik was net twee dagen begonnen aan mijn droombaan als communicatieadviseur bij Delta Lloyd. Ik zou dus heel blij moeten zijn, en vol energie om het tot een succes te maken. Vol zelfvertrouwen omdat ik ging slagen bij deze prachtige organisatie. Maar dat gebeurde niet. Ik was niet blij. Ik zat hyperventilerend en huilend op de bank. In totale paniek.

Ik was ervan overtuigd dat ik elk moment door de mand kon vallen. Dat mijn hele carrière gebouwd was op een vergissing. Want wat kon ik nou eigenlijk? Wie was ik om andere mensen te vertellen hoe ze het moesten doen? Door welk misverstand had ik deze baan gekregen?
De rest van de dag heb ik gesprekken gehad met de mensen om mij heen. Tot diep in de nacht praatte ik met Jeroen, mijn man, wat er met me gebeurde en wat ik moest doen. Om half vier ’s nachts had ik daar een antwoord op en viel ik uitgeput in slaap.

Donderdagochtend had ik het moeilijkste telefoongesprek in mijn leven. Met lood in mijn schoenen belde ik mijn manager om te vertellen dat ik niet meer naar Delta Lloyd kwam. Dat ik mij beriep op mijn proeftijd, omdat ik het niet aankon. Na een dienstverband van twee dagen. Ik schaamde me kapot, en wist tegelijkertijd dat het de juiste keuze was. Dat ik zo niet door kon gaan. Dat was niet eerlijk tegenover Delta Lloyd en zéker niet eerlijk tegenover mezelf.
Maar wat was er met me aan de hand? Waar kwam dit gevoel vandaan? Daar moest ik een antwoord op vinden. Want het was niet de eerste keer. Twee jaar eerder nam ik ontslag bij DNB omdat ik dacht dat ik mijn werk niet goed genoeg deed.

Ik kwam erachter dat ik al jaren kampte met een patroon van zelfonderschatting en minderwaardigheidsgevoel. Ken je het imposter syndrome oftewel het bedriegerssyndroom? Daar had net zo goed een foto van mij bij kunnen staan, want dat was ik. En waren mijn resultaten slecht? Nee. Waren mijn managers ontevreden? Nee.
Want de grootste criticus, mijn ergste vijand: dat was ikzelf. En die vijand maakte het zo groot en zo verschrikkelijk dat ik er zelfs van overtuigd was dat ik mijn werk niet kon doen. En van die overtuiging, van dat gevoel moest ik echt af.

De oplossing kwam met Creatrix®. Een methode uit Australië, speciaal ontwikkeld voor vrouwen. Want het schijnt dat vooral vrouwen zichzelf helemaal gek kunnen maken met negatieve gedachtes en overtuigingen.

In november startte ik met de opleiding en wat eerst te mooi leek om waar te zijn, gebeurde echt. De methodiek werkte. Ik, de nuchtere Noord-Hollandse, was binnen een paar dagen snel en pijnloos van mijn shit en negatieve overtuigingen af.

En wat leverde je dat dan op, hoor ik je denken. Nou, hier komt ‘ie:

  • Ik besloot om echt, helemaal en volledig ervoor te kiezen om voor mezelf te beginnen. Omdat ik weet dat ik het kan en goed genoeg ben.
  • Ik voel me niet meer de domste, het provinciaaltje, de enige-niet-universitair-geschoolde in een omgeving met slimme mensen.
  • Ik durf volledig mezelf te zijn, in plaats van een masker op te zetten en iemand te zijn die ik dacht te moeten zijn voor de buitenwereld.
  • Ik durf ruimte in te nemen. Te zeggen wat ik ergens van vind, ook al vindt iedereen iets anders.
  • Ik krijg geen hartkloppingen en stress meer van mijn werk. Ik denk niet steeds dat ik iets fout heb gedaan of dat de hele wereld instort als ik wel een fout maak.
  • En ik durf heel rode lippenstift van Chanel op te doen (466 Carmen).

En dat gevoel van zelfverzekerdheid gun ik iedere vrouw.

Nieuws
Deel dit bericht:
Vorig bericht
Waarom zeg jij sorry?
Menu